بازیگران ایرانی

خانه > مقالات > عوامل سینمایی > بازیگران > بازیگران مرد > هادی کاظمی
عوامل سینمایی و بازیگران
خبرنامه
نام:
*ایمیل:
*موبایل:
 
*درج کد
هادی کاظمی
هادی کاظمی

بیوگرافی هادی کاظمی :

هادی کاظمی


هادی کاظمی متولد آبان ماه ۱۳۵۵ است ، هادی کاظمی یکی از بازیگران سرشناس طنز است که با سریال شب‌های برره اثر مهران مدیری مشهور شد و در آثار دیگر مدیری نیز ظاهر شد. ماندگارترین نقش  هادی کاظمی نقش نظام دو برره بود که هیچگاه از ذهن مردم فراموش نشد از همان سال‌هال روی صحنه رفت. بعدها وارد دانشگاه شد و در رشته بازیگری تحصیلاتش را ادامه داد، ‌دوره‌ای که خودش معتقد است که هیچ کمکی به او و پیشرفتش در بازیگری نکرده است: “‌من در دانشگاه هیچ چیز یاد نگرفتم اما یک استادی داشتم به اسم آقای دامود که خیلی چیزها به من یاد داد ولی متاسفانه وقتی وارد دانشگاه شدم حس اینکه چیزی در آنجا یاد گرفتم را نداشتم. دانشگاه بیشتر برای من محیطی بود برای ارتباط بیشتر، همین”. هادی کاظمی از سال ۷۵ وارد تلویزیون شد اما با بازی در نقش “دوبرره” در سریال “پاورچین” ‌برای عامه مردم شناخته شد. او از همان کار به نوعی تبدیل به یکی از اعضای ثابت گروه مدیری شد و تقریبا در همه کارهای بعد از “پاورچین” مدیری حضور داشت. در این مدت در تله فیلم‌ها و سریال‌های دیگری هم بازی کرده که از کارهای اخیرش می‌توان به سریال “در چشم باد” در نقش عباس رسپشن هتل اشاره کرد. او در “قهوه تلخ” در نقش باباشاه حسابی توی چشم آمده است.

مجموعه های تلویزیونی:
- قهوه تلخ (در نقش «باباشاه»)
- مرد دو هزار چهره
- باغ مظفر
- در چشم باد (در نقش «عباس رسپشن هتل»)
- شب‌های برره (در نقش «نظام دوبرره»)
- پاورچین (در نقش «دوبرره»)
 

مصاحبه با هادی کاظمی :


«هادی کاظمی» بازیگر نقش «باباشاه» در قهوه تلخ کار هنری خود را از ۱۶، ۱۵ سالگی در «کانون حر» شروع کرد و از همان سال هال روی صحنه رفت. بعدها وارد دانشگاه شد و در رشته بازیگری تحصیلاتش را ادامه داد، دوره ای که خودش معتقد است که هیچ کمکی به او و پیشرفتش در بازیگری نکرده است: « من در دانشگاه هیچ چیز یاد نگرفتم اما یک استادی داشتم به اسم آقای دامود که خیلی چیزها به من یاد داد ولی متاسفانه وقتی وارد دانشگاه شدم حس اینکه چیزی در آنجا یاد گرفتم را نداشتمم. دانشگاه بیشتر برای من محیطی بود برای ارتباط بیشتر، همین».
او از سال ۷۵ وارد تلویزیون شد اما با بازی در نقش «دوبرره» در سریال «پاورچین» برای عامه مردم شناخته شد. او از همان کار به نوعی تبدیل به یکی از اعضای ثابت گروه مدیری شد و تقریبا در همه کارهای بعد از «پاورچین» مدیری حضور داشت. در این مدت در تله فیلم ها و سریال های دیگری هم بازی کرده که از کارهای اخیرش می توان به سریال «در چشم باد» در نقش عباس رسپشن هتل اشاره کرد. او در «قهوه تلخ» در نقش باباشاه حسابی توی چشم آمده است. آنچه می خوانید گزیده ای از مصاحبه ایست که همشهری جوان در شماره ۲۸۲ خود آن را منتشر کرده است.
باباشاه از ابتدا همین طور طراحی شده بود یا اینکه هنگام کار و سر صحنه شکل گرفت؟
من قبل از این در «باغ مظفر» تجربه بازی در نقش شخصیت پیرمرد را داشتم که پدر خان قلی خان بود. زمانی که باباشاه را به من پیشنهاد دادند گفتند که این شخصیت قرار است بابای جهانگیرشاه باشد که خودش هم پیر است؛ یعنی اینجا هم باید نقش پیرمرد دیگری را بازی می کردم بنابراین مهران مدیری گفت سعی کن همان شخصیتی که در باغ مظفر بودی را بازی کنی چون واقعا در آنجا دیده نشد.
قرار بود از ابتدا نقاش باشد یا این موقع کار اضافه شد؟
نه این از اول نوشته شده بود که باباشاه نقاش و ملقب به جمال الملک است و کهنسال اما بقیه چیزها در کار پیش آمد. ما خودمان خیلی از پیشنهادها را به آقای مدیری می دادیم و بعضی ها قبول می شد و در نهایت اینکه همه چیز در جای خودش قرار می گرفت و آقای مدیری در این قضیه خیلی کمک کرد. کمک های آقای مدیری خیلی جالب است اینکه عصاره ای از یک چیزی را می دهد و می گوید همین را بگیر و برو و این تویی که باید آن را پرورش بد هی.
یکی از ویِژگی های باباشاه نحوه صحبت کردن اوست، این لحن پیشنهاد خودتان بود؟
نحوه صحبت کردن باباشاه هم کار خودم بود.
گریم باباشاه خیلی سنگین است و چهره تان اصلا مشخص نیست، از این نمی ترسیدید که شناخته نشوید؟
خودم معتقدم که هنوز نباید قیافه ام را خرج کنم و فکر نمی کنم تا حالا خیلی از مردم چهره واقعی مرا به جزء در دو سه کار دیده باشند، ضمن اینکه من مدت هاست که دیگر بحث شهرت و اینها را گذاشتم کنار و علاقه ای به این مسئله ندارم. من در سال ۷۵ شهرت را تجربه کردم و دیدم که چیزی خوبی نیست بنابراین در اینجا به این چیزها فکر نمی کردم که دیده بشوم یا نه به همین خاطر از همان ابتدا از این گریم استقبال کردم و خیلی هم آن را دوست دارم.
به این نکته اشاره داشتی که با مهران مدیری درباره درآوردن نقش تعامل داری، واقعا مدیری که پشت صحنه اینقدر جدی و اخمو است به کسی اجازه نفس کشیدن می دهد چه برسد به حرف زدن و تعامل کردن؟
به نظر من هر شخصیتی هم باید جاذبه داشته باشد و هم دافعه و مجموع این دو تا باعث می شود رفتار یک انسان کامل باشد. ما خیلی وقت ها شوخی هم داریم اما به این معنی نیست که دائم داریم می خندیم و تو سر و کله هم می زنیم چون خیلی ها فکر می کنند پشت صحنه کارهای کمدی فقط شوخی و خنده است اما برعکس خیلی جدی تر از کارهای دیگر است چون وقتی جدیت نباشد شیرینی کار درنمی آید ما اصلا لودگی نداریم.

 
منوی کاربری
ایمیل
رمز عبور
 
» عضویت
» یادآوری رمز عبور
تبلیغات مرتبط

© کلیه حقوق این وب سایت محفوظ می باشد. طراحی سایت با مهریاسان